Hayatının anlamını yitirdiği anlar oldu mu?

Nasıl bir tenhalıktır Allah’ım bu?

Nasıl bir yalnızlık?

Sadece korkuyorum sebepsizce. Yaşamdan  zevk alma yeteneğimi kaybettim. Seni hayata bağlayan da insanlar oluyor hayattan soğutan da.
Soğudum ben azizim,soğudum. Her şeyden bir çok parça soğudum. Her şeyden
kendimce nefret ettim. Bana yaşamı sevdiren insanlar şimdi çok uzağımda. Sahi bana hayatı sevdirdiğini zannettiğim insanlar mı hayatı sevdiren?

Her neyse…

Arkadaşlık diyorum kuru bir hikaye şimdi bana. Hayatımızdaki her şey mükemmel dediğimiz sıfata bürününce bir anlamı oluyor bir dostu sevmenin. Şimdi korku bütün iliklerimde. Sevemiyorum dostlarımı sevemiyorum. Ne zaman bu kadar vazgeçtim hayata anlam katan duygulardan bilmiyorum.

“Benim adım '.......'

Hergün biraz daha ölüyorum, kimseye fark ettirmeden deliriyorum. Normal görünmek acı veriyor, zor geliyor. Bu şehir, bu insanlar, bu hayatım bana iyi gelmiyor. Eski günlerimi özlüyorum. Meğer ne kadar da severmişim eskiyi. Yardım eline ihtiyacım var ama o eli tutmaya bile korkuyorum. Yakınımdaki herkesten nefret ediyorum yavaş yavaş. İnsanlardan kaçarken onların arasında yaşamaya mahkumum. Dışarıdan bakınca ürkütücü durmuyor mu? Kendi içimde çok korkuyorum ben, bu yalnızlık çok korkutuyor beni. Ölmek değil de nedir bu? Bedeninin toprakla bütüneşmesi değil sadece ölmek. Duygularını yitirdiğin an ölüsün.
Öldüm ben.

Cehennemde bir başımayım.

Neyin bedeli bu? Hangi günah yaşarken öldürür insanı?”

Işık gözümü alırken hiç bu kadar karanlıkta kalmamıştım.

Bu aralar pek fazlaca yokladım bu şarkıyı :http://www.youtube.com/watch?v=tSFNdfGoXOQ